„Skała”
Wspomnienia z lat 1924 -1945 Makary Bartłomiej Zakrzewski Więzień obozu w Oświęcimiu Żołnierz Armii Krajowej Uczestnik Powstania Warszawskiego

Autorka: Makary Bartłomiej Zakrzewski
Format – 185x230 mm
Ilość stron – 246
Oprawa – miękka klejona
Ilustracje – 132 zdjęć, dokumentów i map
ISBN - 978-83-61529-36-1
Cena detaliczna – 35,00 zł

„Gdy powróciłem do życia i przestałem być tylko numerem, byłem już inny. Osiągnąłem wysoki stopień wtajemniczenia. Zrozumiałem lepiej istotę życia. Jakie ono jest nikłe i jak niewiele potrzeba aby je zachować choć przez pewien czas. Kawałek chleba, trochę wody i chwila wytchnienia. Przygotowany byłem lepiej do walki o byt. Bardziej odporny. Z całą świadomością wstąpiłem w szeregi organizacji podziemnej. Długie, obfite w przeżycia cztery lata nauczyły mnie również wiele. Później Powstanie. …
… To trzeba przeżyć aby zrozumieć. Ten skurcz serca gdy leci się ze schodami z pierwszego piętra do piwnicy po wybuchu bomby lotniczej. To drżenie ciała gdy zalewa ci twarz krew kolegi leżącego obok…”

„Kubuś”
Pancerka Powstańczej Warszawy.
Studium budowy i działań bojowych pojazdu na tle zarysu motorowego przygotowania Armii Krajowej do walk powstańczych.
Jan Tarczyński

Format: 185x230 mm
Ilość stron: 80
Ilość zdjęć i ilustracji: 88
plany pojazdu w skali: 1:72, 1:48, 1:35, plansze barwne
ISBN: 978-83-926606-5-1
Cena detaliczna: 25 zł

6 sierpnia 1944 roku Dowódca Armii Krajowej wysłał do Sztabu Głównego Polskich Sił Zbrojnych w Londynie depeszę o uruchomieniu przez oddziały podległe mu w Warszawie 5 czołgów i liczbę tę można określić jako prawdopodobną. W czasie Powstania oddziały Armii Krajowej wprowadziły do walki 4 zdobyczne samochody pancerne (w tym jeden „półpancerny” uzyskany w lipcu, przed rozpoczęciem działań bojowych) oraz jeden improwizowany – „Kubuś”. „Kubuś”, zbudowany przez powstańców dzielnicy Powiśle jako wóz desantowy, przeznaczony do szturmu na niemieckie punkty oporu, był wynikiem rozpaczliwych poszukiwań realnych środków bojowych, wzmacniających działania słabo uzbrojonych żołnierzy. Decyzja o zbudowaniu wozu pancernego została podjęta na Powiślu, w dowództwie Grupy „Krybar”. Koncepcja jednak powstała w elektrowni, gdyż to jej załodze najbardziej dawali się we znaki Niemcy ostrzeliwujący Powiśle. Myśl towarzysząca przy budowie „Kubusia” w głównej mierze skierowana była na planowany atak na Uniwersytet. Improwizowana pancerka uzbrojona była w karabin maszynowy produkcji radzieckiej, miotacz ognia oraz broń ręczną załogi, a jego pancerz miał stanowić osłonę dla szturmujących powstańców.

Grupa Kampinos
Oddziały partyzanckie walczące w Powstaniu Warszawskim
Jerzy Koszada – Harcerz

Format: 185x230 mm
Oprawa: miękka klejona
Ilość stron: 374
Ilość zdjęć i ilustracji: 290
ISBN: 978-83-925916-6-5
Cena detaliczna: 48 zł

W książce opisano powstanie i przebieg działań zgrupowania partyzanckiego Powstania Warszawskiego „GRUPA KAMPINOS”, utworzonego z oddziałów bojowych Armii Krajowej, które w wyniku operacji „Burza” w Warszawie, w sierpniu i wrześniu 1944 roku znalazły się na terenach Puszczy Kampinoskiej. Zgrupowanie to podlegało rozkazom płk. Karola Ziemskiego „Wachnowskiego”, dowódcy grupy „Północ”. Z chwilą powołania regularnych oddziałów Wojska Polskiego, rozkazem gen. „Bora” z dnia 20 września 1944 r., „Grupa Kampinos” weszła w skład 8. Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta, jako 13 Pułk Piechoty.
„Grupa Kampinos” w Powstaniu Warszawskim odegrała szczególną rolę. Fakty te, ważne dla historii Powstania Warszawskiego nie zawsze są dostrzegane i należycie doceniane. Chodzi przede wszystkim o to, że w czasie Powstania Warszawskiego, na terenie Puszczy Kampinoskiej, podobnie jak w Warszawie, przez dwa powstańcze miesiące zawitała wolność, zdobyta i broniona przez oddziały powstańcze. Tak jak mieszkańcy Warszawy, również mieszkańcy puszczańskich miejscowości, zachłysnęli się tą wolnością i wspierając powstańców, dla niej ginęli. Wolność przyszła tu już 29 lipca 1944 roku, kiedy to do Wierszy i okolicznych wiosek wkroczyły oddziały partyzanckie zgrupowania Stołpecko-Nalibockiego AK, dowodzone przez por. Adolfa Pilcha „Górę”. Wydarzenie to, ważne w historii Powstania Warszawskiego, powinno być szczególnie eksponowane. Bo oto do Powstania przystąpiło zgrupowanie liczące około 1000 partyzantów przybyłych z Kresów Wschodnich Rzeczypospolitej – ich ziemi ojczystej, które już wtedy, wolą naszych sojuszników, oddane zostały Sowietom. Oni się z tym nie pogodzili i chcieli tutaj, walcząc o Warszawę zamanifestować swój sprzeciw i wolę kontynuowania walki o niepodległość całej Ojczyzny.
Ważny dla historii Powstania Warszawskiego jest również fakt, że „Grupa Kampinos”, jako jedyna zorganizowana jednostka wojskowa AK, wykonała rozkaz gen. „Bora” z dnia 14 sierpnia 1944 roku, kierując do Warszawy, liczące ponad 1100 żołnierzy, dobrze uzbrojone oddziały. „Grupa Kampinos” była jedyną dużą jednostką bojową Powstania Warszawskiego, która nie skapitulowała. Ostatnią swoją bitwę stoczoną pod Jaktorowem, wobec ogromnej przewagi wroga, przegrała. Ale część powstańców przebiła się na Kielecczyznę i walczyła tam do stycznia 1945 roku.
Nie bez znaczenia jest również sprawa związana z niespełnionymi, niestety, oczekiwaniami. Otóż opanowanie Puszczy Kampinoskiej przez „Grupę Kampinos” stworzyło warunki do lądowania w Puszczy polskiej brygady spadochronowej, co dla Powstania Warszawskiego mogło mieć kolosalne znaczenie. Potwierdza to depesza Dowództwa AK z dna 8 sierpnia 1944 roku do władz polskich w Londynie.